Κυριακή
1
Μαΐου
ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ,
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ, Ιερεμίου προφήτου, Ακακίου
Στιγμές...
Η γνώμη σας μετράει

Περιμένουμε τις απόψεις σας, μας ενδιαφέρουν τα άρθρα σας. Η στήλη αυτή φιλοξενεί τα δικά σας κείμενα. Απλώς πατήστε εδώ.

 

Ανδρίων Χρόνοι

Στην Τρίπολη του 1942

DROMOI_ARXAGELOU

Πάσχα του 1942. Στην κατοχική Τρίπολη, εκείνη η Μεγάλη Τρίτη, ήταν διαφορετική… Με αφορμή το «Τροπάριο της Κασσιανής», δόθηκε η «Μάχη των τριών Κασσιανών» όπως την ονόμασαν, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Μίκη Θεοδωράκη. Ο μεγάλος συνθέτης ζούσε εκείνη την εποχή με την οικογένειά του στην αρκαδική πρωτεύουσα. Όπως θυμάται ο ίδιος «…από μικρό παιδί έψελνα στην εκκλησία και σε ηλικία 15 ετών «διορίστηκα» μαέστρος στην Χορωδία της Αγίας Βαρβάρας στην Τρίπολη, με την υποχρέωση να γράφω κάθε Κυριακή νέες εκκλησιαστικές συνθέσεις. Στην Τρίπολη έγραψα πολλά έργα για την εκκλησιαστική χορωδία της Αγίας Βαρβάρας, που σ’ ένα διάστημα ήμουν κι εγώ ο μαέστρος της. Εγραψα πολλά ‘Σε υμνούμεν’, χερουβικά και μία Κασσιανή, την οποία αναπαλαίωσα, την ξανάγραψα. Μετά από σαράντα ακριβώς χρόνια στο Παρίσι πάνω σ’ αυτό το ίδιο μοτίβο στήριξα ένα από τα τελευταία μου έργα, την Τρίτη Συμφωνία»...

Από το βιβλίο – αυτοβιογραφία «Οι Δρόμοι του Αρχάγγελου» του Μίκη Θεοδωράκη, διαβάζουμε…

«Στα 1942, τη Μεγάλη Tρίτη, η Τριπoλιτσά είχε αναστατωθεί από τη μάχη των τριών Κασσιανών, όπως την ονόμασαν. Το τύπωμα και το μοίρασμα διαφημιστικών προκηρύξεων, πού προκάλεσε την παρέμβαση των αρχών κατοχής και ο αφορισμός από το δεσπότη, του Γιάννη Παναγιωτόπουλου-Κούρου, με την απαγόρευση να δοθεί η «Kασσιανή» του στη Μητρόπολη, προσέδωσε εκρηκτικό χαρακτήρα στην ατμόσφαιρα. Εκτός από τον Κούρο, ο καθηγητής μου κ. Παπασταθόπουλος είχε γράψει τη δική του «Kασσιανή», πού θα την ερμήνευε ο ΜΟΤ (Μουσικός Όμιλος Τριπόλεως) στον Προφήτη Ηλία, κι εγώ τη δική μου, πού θα τη δίναμε στην Αγία Βαρβάρα.

Ο Κούρος βρήκε τελικά κάποιο ξωκλήσι. Το έργο του ήταν στηριγμένο στην Αρκαδική Μουσική, δηλαδή μια απλούστευση της βυζαντινής, δικής του επινοήσεως. Ο ίδιος ήταν καθηγητής ιχνογραφίας στο γυμνάσιο, δεξιός ψάλτης στον Αη-Βασίλη, τη μητρόπολη, και κυρίως μέγας τραγουδιστής, με ειδικότητα ταεπιτραπέζια «κολοκοτρωναίικα», όπως είναι γνωστά. Πολύ ψηλός, ξερακιανός, θυμόσοφος, καλαμπουρτζής και γερό ποτήρι, αποτελούσε ένα ζωντανό θρύλο. Στην «Κασσιανή» του, στη φράση «ως εν των Παραδείσω», είχε βάλει φωνές πού έκαναν “τσίου-τσίου”, δηλαδή τα πουλιά του Παραδείσου, πράγμα που έδινε χειροπιαστά την εικόνα και ίσως γι’ αυτήν την τόλμη ο δεσπότης τον αφόρισε. Δεδομένου ότι η βυζαντινή τέχνη θα πρέπει να παραμένει απογυμνωμένη από ειδωλολατρικά τερτίπια, όπως είναι τα “πουλάκια” ή τα «μουσικά όργανα» ή μια νέα αντίληψη για τη μελοποίηση, που να ξεφεύγει από τα ιερό πρότυπα και την παράδοση της εκκλησίας.

Η σύνθεση της δικής μου «Κασσιανής» έγινε στις αρχές του 1942. Τότε είχα μια δική μου τετράφωνη χορωδία στην Αγία Βαρβάρα, για το μέρος της Λειτουργίας. Έγραφα «Χερουβικά», «Σε υμνούμεν» και άλλα μέρη. Άρχισα τις πρόβες αμέσως. Κάθε φωνή ξεχωριστά. ‘Έτσι κάθε μέρα δούλευα τέσσερις ώρες μόνο για τις φωνές. Ανακάλυψα και ένα θαυμάσιο βαρύτονο -ήταν μόνιμος επιλοχίας- για τον οποίο έγραψα ένα μεγάλο σόλο. Στη δική μας εκτέλεση, στην Αγία Βαρβάρα, χάρη στον πατέρα μου, ήρθαν οι αρχές της πόλης. Ο Παπανούτσος μας έφερε την ιντελιγκέντζια. Ο κόσμος πατείς με πατώ σε. Ψάλαμε από το γυναικωνίτη με μεγάλο τρακ και συγκίνηση. Ακόμα θυμάμαι το φάλτσο που έκανε ο Τάκης, πού ως συνήθως τραγουδούσε πάντα λίγο χαμηλά. Τον είδα να τεντώνει το λαιμό του και είπα: «Τώρα θα το κάνει», και το έκανε. Αυτό έσπασε τη μαγεία της στιγμής. Ο Παπανούτσος, όλος χαρά, μάς έσφιγγε τα χέρια στο προαύλιο της αυλής. Μετά και οι τρεις χορωδίες σμίξαμε σε μια υπόγεια ταβέρνα. Φάγαμε, ήπιαμε και, οι αθεόφοβοι, ψάλαμε και τις τρεις ‘Kασσιανές’!»


 

Από τους αγγελιοφόρους στο e-mail

     Στις μέρες μας είναι ο υπολογιστής που μας φέρνει το γράμμα. Το ηλεκτρονικό μήνυμα, η ηλεκτρονική κάρτα, η ηλεκτρονική απόδειξη και γενικώς καθετί με πρόθεμα e- έχει αντικαταστήσει την παραδοσιακή αλληλογραφία, αν και είναι αναμφισβήτητο ότι ακόμη και τώρα η άφιξη στο σπίτι μιας παραδοσιακής κάρτας ή γιατί όχι και επιστολής, αποπνέει μια γοητεία πασπαλισμένη με αρώματα άλλης εποχής.

     Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Αη Βασίλης, επιμένει να στέλνει κάθε χρόνο από το χωριό του στη Λαπωνία παραδοσιακή επιστολή στους μικρούς φίλους του σφραγισμένη με ειδικό γραμματόσημο και επίσημη σφραγίδα, αν και η … αρχική επικοινωνία γίνεται ηλεκτρονικά!

 

Περισσότερα...

 

"Έζησα κι' εγώ στην Αρκαδία" του Βασίλη Αποστολόπουλου
"Αρκαδική θεματολογία και σε γραμματόσημα"

Ο νεαρός Αρκάδας στα χέρια
του αδελφού του Ερμή
"Η Αρκαδία στο διάβα του χρόνου. Ενα ενδιαφέρον κείμενο, πλαισιωμένο από μια εντυπωσιακή συλλογή γραμματοσήμων αρκαδικής θεματολογίας. Μια αξιόλογη δουλειά του Βασίλη Αποστολόπουλου, από το χωριό Μάναρι, ο οποίος μας την έστειλε για δημοσίευση και στην "Αρκάδων Χρόνοι".Το κείμενο έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Θεματικός Φιλοτελιστής" (τεύχος αρ. 40, Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2009)".

Περισσότερα...

 

«Ο κοκκινοφόρος και κυδρούμενος ταχυδρόμος»
του Βασίλη Αποστολόπουλου

Τα παρακάτω συμπληρώνουν τα όσα αναφέρει ο Α. Βιρβίλης στα τεύχη της Φιλοτέλεια 81/104,91/45,98/23  για τον ταχυδρομικό βίο και πολιτεία του Αθανάσιου Καρδαρά.

Μια περιοδεία του Ιωάννη Καποδίστρια στην ελληνική επαρχία

     “Συνοδούς δε κατά την παρούσαν περιήγησιν είχε τον Γεν. Γραμματέα, τον Κολοκοτρώνην, τον Νικήταν, τον χαράξαντα το σχέδιον της πόλεως Πατρών μηχανικόν Βούλγαρην, τους δύο ιδιαιτέρους αυτού γραμματείς και τους δύο νεωτέρους συντάκτας.

Περισσότερα...

 

Κάποιο Μάϊο

Τα «Ορλοφικά», μία από τις εξεγέρσεις των υποδουλωμένων Ελλήνων, στην Πελοπόννησο, πριν από την Επανάσταση του 1821, λήγουν άδοξα στη μάχη στα Τρίκορφα.
Ήταν 26 Μαΐου 1770.

Στην Παλούμπα γεννιέται ο Δημήτρης Πλαπούτας, ήρωας της Επανάστασης του 1821, στρατιωτικός και πολιτικός.
Ήταν 15 Μαΐου 1786.

Η πρώτη μεγάλη μάχη της Ελληνικής Επανάστασης, στο Βαλτέτσι. Οι επαναστατημένοι Έλληνες πετυχαίνουν μεγάλη νίκη, ανοίγοντας το δρόμο για την κατάληψη της Τριπολιτσάς, στρατιωτικού και πολιτικού κέντρου της Πελοποννήσου.
Ήταν 13 Μαΐου 1821.

Στα Δολιανά, ο Νικηταράς με 300 αγωνιστές τρέπουν σε φυγή 8.000 Τούρκους.
Ήταν 18 Μαΐου 1821.

Φεύγει από τη ζωή ο Επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός, από τους πρωτεργάτες της Ελληνικής Επανάστασης, ο οποίος –σύμφωνα με την παράδοση- ευλόγησε τη σημαία της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα.
Ήταν 30 Μαΐου 1826.

Δολοφονείται ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ενώ προσερχόταν στη Βουλή. Ο 35χρονος Αντώνης Κωσταγερακάρης, «λεσχειάρχης και χαρτοπαίχτης», «εκδικήθηκε» τον Γορτύνιο πολιτικό για την απόφασή του να κλείσει τις χαρτοπαιχτικές λέσχες.
Ήταν 31 Μαΐου 1905.

Χάνει τη μάχη για τη ζωή του ο βουλευτής και αγωνιστής της Δημοκρατίας Γρηγόρης Λαμπράκης, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρά λίγες ημέρες νωρίτερα από τους παρακρατικούς Εμμανουηλίδη και Κοτζαμάνη.
Ήταν 27 Μαΐου 1963.

Φεύγει από τη ζωή ο ποιητής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος.
Ήταν 12 Μαΐου 1992.